Jak informowaliśmy na przełomie czerwca i lipca dr Dominik Zawadzki, pracownik INoMiŚ US brał udział w międzynarodowym rejsie badawczym, mającym na celu eksplorację serpentynitowych wulkanów błotnych, znajdujących się na dnie Zachodniego Pacyfiku (Wyłączna Strefa Ekonomiczna Wyspy Guam, USA).
https://nms.usz.edu.pl/dr-dominik-zawadzki-na-miedzynarodowym-rejsie-badawczym-na-pacyfiku/
Rejs na niemieckim statku RV Sonne, był częścią projektu, którego głównym celem jest prześledzenie procesów transportu masowego oraz cykli geochemicznych, zachodzących w rejonie basenu przedłukowego Marianów, znajdującego się w bezpośrednim kontakcie strefy spreadingu. Oceaniczne wulkany błotne (odkryte w latach ‘70 XX wieku), pełnią istotną rolę w recyklingu subdukowanego materiału osadowego. Są to formy, niezwiązane z procesami magmowymi, których wymiary osiągają do 50 km średnicy i 2,5 km wysokości. Wydobywająca się z nich materia, głównie ciemnoniebieski muł serpentynitowy bogaty w różnorodne fragmenty skał oraz fluidy o wysokim pH i zmieniającym się składzie chemicznym, pochodzi z przetwarzania pogrążanej w strefie subdukcji płyty litosferycznej.
Przez blisko miesiąc 22 badaczy i badaczek z 8 krajów przepłynęło dystans 6 040 mil morskich z Noumea (Nowa Kaledonia) do Dutch Harbor (Alaska, USA), prowadząc badania dna oceanicznego oraz atmosfery. Podczas 7 dni roboczych w pobliżu Rowu Mariańskiego (najgłębszego rowu oceanicznego na świecie) naukowcy pobrali ponad łącznie 24 metry rdzeni osadów, wykonali 3 dragowania, przeprowadzili 3 nurkowania OFOS (Ocean Floor Observatory System = system kamer do obserwacji dna oceanicznego) oraz pozostawili na dnie oceanu dwie stacje badawcze analizujące temperaturę i ciśnienie wód przydennych i osadów przez najbliższe dwa lata. Dzięki powyższym badaniom, możliwe było pobranie próbek z najgłębiej zlokalizowanego morskiego wulkanu błotnego, którego szczyt znajduje się na głębokości 5930 metrów. Podczas obserwacji systemem kamer, ekipie naukowej udało się potwierdzić, że jest to oceaniczny wulkan błotny oraz odkryć występujący na jego stoku unikalny komin brucytowy (Fig. 5.31 w raporcie), będący formą zbudowaną z wodorotlenku magnezu Mg(OH)2. Kominy brucytowe narastają w miejscach, gdzie z dna oceanicznego wydobywają się niskotemperaturowe roztwory (40-90 stopni C), charakteryzujące się wysokim pH (9-11), dużą zawartością H2 i metanu CH4 oraz niską zawartością metali oraz siarczków.
W najbliższych miesiącach dr Dominik Zawadzki, analizować będzie próbki osadów, pozyskane podczas rejsu.
Raport w języku angielskim opublikowany został tutaj:
https://www.tib.eu/en/suchen/id/awi:6ad478f32e94becb6e74321206b656f132e42e52
Tekst: dr Dominik Zawadzki
