Przewiduje się, że zmiana klimatu doprowadzi do wzrostu poziomu mórz, nasilenia powodzi przybrzeżnych i erozji a odległe wyspy będą jednymi z najbardziej zagrożonych regionów ze względu na ich geograficzną izolację i niestabilną gospodarkę. Podczas gdy małe, rozwijające się państwa wyspiarskie przyciągają uwagę naukowców i decydentów, europejskie regiony najbardziej oddalone (OR) oraz kraje i terytoria zamorskie (OCT) pozostają słabo zbadane pod kątem wpływu podnoszenia się poziomu morza (SLR).

     Artykuł „Coastal flood impacts and lost ecosystem services along Europe’s outermost regions and overseas countries and territories”, opublikowany 7 stycznia 2026 roku (https://www.nature.com/articles/s41467-025-66391-7), kompleksowo analizuje ryzyko powodzi, zalewania obszarów nizinnych i erozji wybrzeża wzdłuż linii brzegowych posiadłości zamorskich krajów europejskich. Badania pokazują, że w scenariuszu wysokich emisji gazów cieplarnianych do 2150 roku prawie 3000 km² będzie zalewanych co roku, z czego jedna trzecia przez powodzie pływowe, a 150 km² lądu zostanie utracone w wyniku erozji wybrzeża. Zjawiska te dotkną rocznie nawet pół miliona osób a straty gospodarcze w wysokości 5,9 miliarda euro będą stanowić 40-krotny wzrost w porównaniu z obecną sytuacją.

     Wyniki badań pokazują, że istotne ograniczenie emisji gazów cieplarnianych mogłoby zmniejszyć te skutki niemal o połowę w dłuższej perspektywie. Jednak poziom mórz będzie nadal rósł długo po osiągnięciu zerowej emisji dwutlenku węgla, a wraz z nim będą rosły wynikające z tego skutki. Podkreśla to kluczowe znaczenie proaktywnych działań na rzecz zwiększenia odporności tych wrażliwych regionów na podnoszenie się poziomu mórz.

     Szczegółowe wyniki obrazuje poniższy wykres obrazujący przewidywane przyszłe straty w europejskich obszarach zamorskich dla czterech scenariuszy zmian klimatu w roku 2100. Poszczególne panele obrazuję: przeciętne roczne straty ekonomiczne, (b) przeciętne roczna liczba osób poszkodowanych (c), przeciętna roczna powierzchnia zalana, oraz (d) przeciętna roczna wartość utraconych usług ekosystemu (d). Słupki dla każdego regionu są pogrupowane w cztery stosy odpowiadające wartościom medianowym w roku 2100, a kolory odzwierciedlają cztery scenariusze zmian klimatu („niskiej emisji” (SSP1-2.6), „umiarkowanej emisji” (SSP2-4.5), „wysokiej emisji” (SSP3-7.0) i „bardzo wysokiej emisji” (SSP5-8.5)).